to ciekawe, Co? pytanie takie zapewne wyświetla obraz w Twojej głowie – wszystko – życie – ja Ci odpowiem. choć fakt że ono nie wszystkim. kłebi mi się w trybie nie ustającym sporo myśli, na froncie w tym momencie wszystkie wokół słowa „przywara”. oczywstym jest fakt, że ów myśli nie borykają się z samym słowem, jego formą, ilością znaków itd. –  a wszystkim tym co z sobą niesie jako symbol. nic odkrywczego jeżeli napiszę, że on sam – ten symbol – w swojej podstawowej formule światła dziennego zaznaje niezmiernie żadko, a we wszelkich pośredni wręcz ujawnia się nagminnie zarówno w słowie mówionym, pisanym jak i w samej myśli – która notabene w teorii pozostaje tylko przy Tobie.  do tego wszystkiego dochodzi jeszcze kontekst w którym się pojawia. zaglądając do słownika języka polskiego znajdziemy definicję: cecha charakterystyczna dla kogoś, raczej pejoratywna, słabostka – z czym oczywiście należy się zgodzić, bo raczej nikt z nas nie zamierza bawić się w przemianowanie koloru czerwonego na zielony, ponad to dzięki temu dostajemy swoisty punkt odniesienia. faktem też jest to, że nad słowem samym jako takim myśli w głowie nie przeganiam.  zainteresowało mnie całe zaplecze wszelkich czynników, które mają miejsce i powstają w momencie tworzenia takowej  przywary przez człowieka – tu też mamy do czynienia ze wspomnianym kontekstem jej zastosowania. uzewnętrzniając najczęściej odnosimy się do czyjejś słabości, niefajności, pięty achillesowej itd. itp – tak też jest, gdy taki fakt, ale i często jest tak, że to lustrzane odbicie – mówiąc na siebie patrzycie. w ten czas przywara w sposób zupełnie naturalny zmienia swą formułę na ciut większą w słowach, a konkretnie przysłowiem się staje: „przyganiał kocioł garnkowi”