kiedy wiele się dzieje, pozytywnie ma się rozumieć, niczym się człowiek nie przejmuje, choć wiecznie na nic czasu niema, wtedy też powstaje monotematyczność – najgorzej to zanurzyć sie myślami w fakcie że non stop czasu brakuje. Oczywiście ze bezsensu. Powodów wiele, mierzenie środków na zamiary i tym podobne również, a niekiedy poprostu inaczej sie nie da. To dziwne ale wchłania mnie to wszystko, to dobrze, czy źle może. Czas pokaże, i znowu ten czas, to nie monotematyczność, to jego wszędobylskość, warto zaznaczyć ze to poprostu:) oczywistym wiele sie nam zdaje, ale czy widzimy zawsze to co oczywiste. Chyba nie. Mkniemy przez życie nie zauważając siebie, warto sie zatrzymać i pogadać z samym sobą (nie potrzeba lustra). zdać sobie sprawę z tego co oczywiste i zacząć dążyć do tego. owszem to ciężka praca, co sie z tym wiąże, wiele wyrzeczeń i poświeceń. Czasem brak zrozumienia. Pęd zdaje sie być też czymś oczywistym w naszym życiu. Pewne jest ze jak raz poczujesz pewna prędkość to wolniej juz nie chcesz. Bo po co sie męczyć. jak ze wszystkim zresztą. Dlatego fajnie jest sie rozpędzać, jeno nie można przesadzić co by nie kopyrtnąć paptatajcami do góry. Wracam do rozkminiania i generowania.

moja ekipa, rodzinka taka: